۱۳۹۸ اسفند ۲۹, پنجشنبه

تولد امام علی (رض) در کعبه (آیا اين واقعیت است)


 تولد امام علی (رض) در کعبه (آیا اين واقعیت است)
ارسالی از: طارق افغان 


  (نویسنده این مقاله کسی است که حالا از تشیع به الحاد پناه برده ، نویسنده عوض اینکه  ازاین قبیل داستانها ونویسندهگان شان را مورد نقد قرار دهد ،همه اسلام را مورد هدف قرار گرفته ..من که نویشته این نویسنده را خواندم ،او را برحق دانسته تا ازین قبل داستانها را نقد کند ولی اسلام چیزی دیگری است  که این نوع داستانها  در قاموسش جای ندارد  ..اسلام  از خرافات پاک و منزه است که هیچ گاهی خلاف عقل صحبت ندارد.
من مقاله نویسنده را نقل کرده ،فقط بخاطر احترام به صحابه کرام ومقام نبوت پیامبر اسلام (ص) کلمات (علیه سلام) و(صلی الله علیه وسلم ) را اضافه نموده ام
امید است که  روگردانان ونقادان از اسلام ، حقیقت اسلام را مطالعه نمایند و چیزی که از روایات نویسنده های تشیع  ودیگران است  به اسلام منسوب نه کنند .( طارق افغان))
متن مقاله:
همانطور كه تمامى شما مخاطبين محترم آگاهيد آخندهای  شيعه ميگويند مادر امام على (علیه سلام) كه فاطمه بنت اسد نام داشته است، زمانى كه به درد زايمان گرفتار ميشود راهى كعبه ميشود آنگاه ديوار كعبه شكافته شده و او وارد كعبه شده و در آنجا وضع حمل كرده و فرزندش على بدنيا مى آيد.
قبل از پرداختن به اين دروغ بزرگ و تحليل زوايا و نكاتى كه دروغ بودن آنرا اثبات ميكند، خلاصه اصل اين روايت را براى شما مينويسم.
خلاصه روايت:
روزى عبّاس بن عبد المطّلب (رض)، یزید بن قعنب، گروهى از بنى هاشم و جماعتى از قبیله بنى عبدالعزّى در برابر خانه کعبه نشسته بودند، ناگاه فاطمه بنت اسد وارد مسجد شد، در حالی که به حضرت امام على(علیه سلام) ، نُه ماه آبستن بود و زمان وضع حملش فرا رسیده بود.
پس در برابر خانه کعبه ایستاد و نظر به جانب آسمان افکند و گفت: پروردگارا! من به تو و به هر پیامبر و رسولى که فرستاده ‏اى و به هر کتابى که نازل نموده ‏اى، ایمان آورده ‏ام و گفته‏ هاى جدّم ابراهیم خلیل را که خانه کعبه را بنا کرده است، تصدیق نموده ‏ام. از تو تقاضا مى‏ کنم به حق این خانه و به حق آن کسى که این خانه را بنا کرده است و به حق این فرزندى که در شکم من است و با من سخن مى‏ گوید و با سخن گفتن خود، مونس من شده است و یقین دارم که او یکى از آیات جلال و عظمت تو است، این ولادت را بر من آسان کنى.
عباس و یزید بن قعنب گفتند که: چون فاطمه از این دعا فارغ شد، دیدیم که دیوار عقب خانه خدا شکافته شد، فاطمه از آن شکاف داخل خانه شد و از دیده‏هاى ما پنهان شد، پس شکاف دیوار به اذن خدا به هم پیوست و ما چون خواستیم در خانه را بگشاییم، هرچه سعى کردیم، گشوده نشد، دانستیم که این امر از جانب خدا واقع شده است. فاطمه سه روز در داخل کعبه ماند، تا حدّی که اهل مکه در کوچه‏ ها و بازارها این قصّه را نقل مى‏ کردند و زن‌ها در خانه‏ ها این حکایت را یاد کرده و تعجّب مى ‏نمودند.
روز چهارم که فرا رسید، همان قسمت از دیوار کعبه که شکافته شده بود، دیگر باره شکافته شد، فاطمه بنت اسد بیرون آمد در حالی که فرزند خود، علىّ بن ابى‌طالب را در دست داشت، ‏گفت: اى مردم! به درستى که‏ حقّ تعالى مرا از میان خلق خود برگزید و بر زنان برگزیده‌ا‌ی که پیش از من بوده ‏اند، فضیلت داد. الى آخر …
مهمترين منابعى كه اين روايت را نقل كرده اند عبارتند از:
١) شيخ صدوق اليقين در باختصاص مولانا على ص ١٩١
٢) رجال نجاشى (ب نقل از صدوق) ص ٣٩٢
٣) شيخ مفيد در الارشاد ج ١ ص ٥ 
٤) شيخ طوسى در تهذيب الاحكام ج ٦ ص ١٩
٥) شيخ رضى در خصائص الائمه ص ٣٩

خوب تا اينجا  روايت مورد ادعاى شيعيان در مورد تولد على (علیه سلام) را براى شما نوشتيم، امام اكنون ميپردازيم به صحت و سقم عقلى و منطقى اين روايت و همچنين طرح چند سئوال ساده در انكار اين ادعا يا افسانه!
١- چرا تا زمان شيخ صدوق هيچ يك از ائمه يا علماى بزرگ شيعه به اين موضوع اشاره نكرده است؟ بعنوان مثال كتاب سلیم بن قيس هلالى كه بعنوان اولين كتاب روايى شيعيان و خالق افسانه قتل فاطمه بدست عمر را نوشته است، كوچكترين اشاره اى به تولد على (علیه سلام) در كعبه نكرده است. و يا كتاب كافى كه معتبرترين كتاب شيعه و در واقع تبيين كننده اين مذهب است، چيزى در اينمورد ننوشته است؟
٢– راوى اصلى اين قصه شخصى است به نام يزيد بن قعنب كه به گفته خود مورخين مسلمان، يك شخص غير مسلمان و بت پرست بود و هيچ گاه نيز مسلمان نشده است، چرا در اين مورد شيعيان روايت يك مشرك(به قول خودشان) را با آب و تاب نقل ميكنند درصورتى كه طبق اصول رجالى شيعه اين روايت هيچ اعتبار سندى ندارد بدليل غير مسلمان و غير امامى بودن راوى آن!
٣- طبق اصول رجالى شيعه رواياتى كه با آيات قرآن در تناقض باشد غير قابل قبول و اعتماد است، حال آنكه در اين روايت فاطمه بنت اسد صاحب معجزه شده است درصورتى كه نه پيامبر است و نه وحى دريافت ميكرده است.
٤- فاطمه بنت اسد در دعايش ميگويد: گفته‏ هاى جدّم ابراهیم خلیل را که خانه کعبه را بنا کرده است، تصدیق نموده ‏ام، اين درصورتى است كه ادعاى ساختن كعبه توسط ابراهيم چندين سال بعد در قرآن آورده شده است و قبل از آن هيچ كتابى در اينمورد چيزى ننوشته بود. آيا فاطمه بنت اسد از متن قرآن و آياتش باخبر بود؟
۵– به نقل از تاريخ زمانى كه پيامبر اسلام ٣٥ سال داشت سیل بزرگی منجر به آسیب‌دیدگی جدی و ويرانى قسمتهاى زيادى از بنای کعبه شده بود كه قريش تصميم به بازسازى آن ميگيرد.
(بلاذری، كتاب انساب الاشراف، تحقیق، زکار، سهیل، زرکلی، ریاض، ج ١، ص ٩٩)
 دليل اين تعمير اساسى اين بود كه: کعبه بدون استفاده از ملاط و تنها با چیدن سنگ‌ها روی هم و با ارتفاعی کمی بیشتر از قد یک انسان و بدون سقف و بسيار ابتدائى ساخته شده بود و به همین دلیل، سرقت از درون آن آسان بود.(ابن اثیر جزری، كتاب اسد الغابةفی معرفة الصحابة، ج ١، ص ٢٣- ٢٤)
- حال دوباره روايت شيعيان را در مورد تولد على را با دقت بخوانيد.
٦- راوى ميگويد پس از ورود فاطمه شكاف بسته شده و ما هرچه تلاش كرديم نتوانستيم آنرا باز كنيم! آيا عاقلانه نبود كه درب را باز كنند و داخل شوند به جاى تلاش براى باز كردن شكاف؟
٧- نويسنده اين داستان كلا ابوطالب را فراموش كرده است زيرا اگر كسى ميبايست نگران و مظطرب ميشد همسر فاطمه و پدر على بود، ولى ميبينيد كه ايشان كلا جائى در اين داستان ندارد.
٨- تولد على در مكانى كه قرنها بتكده بوده نه اينكه فضيلت نيست بلكه نشان از احترام به بتها توسط پدر و مادر على دارد و كعبه قرنها بعنوان بتكده مورد احترام بود و نه چيز ديگر. لازم به يادآورى است كه كعبه در آنزمان “بيت اله” يعنى خانه بتها نام داشت و درهيچ جاى تاريخ نوشته نشده است كه اعراب حجاز آنرا خانه خداى يگانه ميپنداشته اند.
٩- در اين روايت گفته شده است كه فاطمه از خدا خواست كه درد زايمان را بر او اسان سازد و آنگاه ديوار كعبه شكافت و … مگر درون كعبه دستگاه كاهش درد زايمان وجود داشت؟ مگر ورود او به داخل كعبه، تك و تنها در ميان صدها بت، بدون قابله و يا همراه، باعث كاهش درد زايمان ميشود؟؟
١٠- در اين داستان فاطمه ٣ روز را به زايمان مشغول بوده است درصورتى كه خودش تقاضاى آسانى اين زايمان را كرده بود، حال آنكه مدت زمان وضع حمل ايشان نه اينكه آسانتر بلكه ٢-٣ برابر بيشتر از زنان معمولى بوده است!
١۱- آیا شیعیان تاکنون از خود پرسیده اند که چرا محمد بن عبدلله (ص)  در مقام ختم رسل و افضل انبیاء بشر از آدم ابوالبشر تا یوم الحشر، زاده و مولود کعبه نشد با اینکه مقامی به مراتب بالاتر از علی داشت؟! و اگر تولد در كعبه افتخار است، چرا این افتخار شامل محمد (صلی الله علیه وسلم) نشد؟!
١٢- اگر علی مولود کعبه بوده پس چرا هیچ کدام از القابی که به وی نسبت داده شده است حاکی از این مسئله نیست؟! اعراب به كنيه و لقب عادت داشته و دارند ولى در هيچ كتابى و در ميان الاب ايشان نامى از مولود كعبه برده نشده است.
١٣- اگر دیوار کعبه برای فاطمه بنت اسد مادر علی، طبق افسانه ی معروف شکافته شد و وی به درون آن رفت و بعد از سه روز با فرزند خود بیرون آمد، پس افراد حاضر در محل میبایست این واقعه ی عجیب و معجزه آسا را میدیدند و دهان به دهان نُقل مجالس میشد و اهل مکه و حتی کل اهل حجاز برای فاطمه بنت اسد و علی بن ابیطالب مقام و شان الهی، تقدس و ربوبی قائل میشدند و علی در اقصی نقاط حجاز معروف میشد که هرگز اینگونه نبوده است.
١٤- تقریبا در همه ایام، کعبه دارای کلیدبان مخصوص بوده است كه وظيفه او نگهداری، مراقبت و پاكيزه نگه داشتن آنها بود. چگونه است که در آن سه روز هیچ کلیدداری به داخل کعبه نرفت كه بداند اين زن حامله درون بتكده اعظم عرب چه ميكند و چگونه وارد شده است؟!
١٥- اگر علی(علیه سلام)  حقیقتا مولود کعبه بوده است چرا هیچ آیه ای در قرآن به این مورد استثنایی دلالت نمیکند؟ بهتر نبود الله تعالی به جاى تكرار داستان موسى براى يكبار هم كه شده ازين معجزه معاصر نام ميبرد؟ آیا براى الله تعالی، شكل و شمايل گاو بنى اسرائيل(بقره آيات ٦٧-٧٣) مهمتر از تولد على در خانه اش بوده ؟
١٦- اگر نهج البلاغه نوشته على(علیه سلام)  است، چرا او در اين كتاب هيچ اشاره اى به اين معجزه نكرده است؟ مگر اعتبار اين واقعه كمتر از نحوه توليد مثل طاووس است كه جزئياتش مو به مو نوشته شده است؟
به اين موارد ميتوان بازهم نكاتى اضافه كرد ولى به نظر من تا همينجا هم براى اثبات دروغين بودن اين ادعا كفايت ميكند.
 یک نقطه من اضافه می نمایم گه اگر این روایت صحت داشته باشد چرا هیچ راوی از راویان اهل سنت وتاریخ نویسان عرب ازین روایت یاد نه کرده ؟


۱۳۹۸ بهمن ۲۶, شنبه

( د وردګو ولایت د تاریخ پاڼه )

د دلوی د میاشتی د (۲۶) ورځې په مناسبت 
د روسانو تیښته او د ډاکتر نجیب واک ته رسول

د روسانو تلفات ورځ تر بله ډیریدل، اقتصاد یې مخ په ځوړ وران ؤ ،جګړه هم ددوی په تاوان او ددوی په ماته روانه وه، خصوصا هغه مهال په جګړه کې لوی بدلون راغی چې امریکا مجاهدینو ته د الوتکو ضد ستنګر توغندي چې له اوږې فیر کیدل ورکړل، دې توغندیو د روسانو هوايي ځواک چې په جګړه کې یې مهمه او پریکنده ونډه درلوده فلج کړ، او نور د روسانو الوتکی په هوا کی اوتنی نه شوای کولای او دروسانو لویې حملې نورې ټولې له ماتې سره مخ وې.
زرګونه ټانګونه او الوتکې یې له منځه ولاړې، او ورځ تر بله د روسانو حالت خرابیده ، تردې چې په وردګو کې دوی ته یواځې د کابل کندهار د لويې لارې د امنیت ساتلو خبره مهمه شوه، نور له دې ولویدل چې د پخوا په شان دې وردګو ته لویې قوې راواستوي ، د سیدآباد او مرکز پرته نورې ټولې سیمې او ولسوالی د مجاهدینو په ولکه کې وې، دوی په تیرو لسو کلونو کې هر څه چې درلودل وکارول ، د وردګو هر کلی یې بمبارد کړ، د وردګو د ځپلو لپاره یې تر پنځوسو زیاتې لویې حملې وکړې، چې پرته له ناکامۍ یې بل څه تر لاسه نه کړل، په ۱۳۶۶ کال دوی په نرخ او میدان حمله وکړه چې د څو ورځو جګړو ورسته ددوی لس الوتکې راانسکورې شوې، همدا شان د چک ولسوالی د جمعیت اسلامی مجاهدینو د ستنګر په واسطه د شیخ آباد په خړیانو کې د هلیکوپترو د هغه کاروان څخه چې د لارې د ساتلو په موخه به ګرځیدې یوه وویشته او راولویده، نورې ټولې له لارې بیرته کابل ته وګرځیدې ، دا توان یې نه ؤ چې په مخ ولاړی شی او بیا د وردګو په لور د تل لپاره را نغلی
د وردګو په سیمه کې د کابل کندهار سرک دوی ته د مرګ سرک جوړ شو، د روسانو هیڅ کاروان به له دې لارې غزني او یا کابل ته سم او پوره نه تیریده ، دا په داسې حال کې چې د روسيي د ننه هم د جګړې په سر اختلافات زیات شول، هر چا دا پوښتنه کوله چې دا مړي د څه لپاره ؟ د روسانو تابوتونه ورځ تر بله د روسي په لوري زیاتیدل، بالآخره یې تصمیم ونیو، پرته له دې چې ټوله روسیه غرقه شي، خپل عسکر باید وباسي ، نو یې د ملګرو ملتونو دروازه وډبوله او د سولې خبرې یې پیل کړي، په دې لړ کې د ۱۹۸۸کال د اپریل په ۱۴ نیټه چې د۱۳۶۷کال دحمل له ۲۵ نیټې سره سمون لري د ژنو معاده لاسلیک او د روسانو د وتلو اعلان وشو ، داچې د دوی پاته خپل افغاني کمونستان هم باید د څو کلونو لپاره جنګیدلي وای نو یې په ډیره بیړه د ۱۳۶۷ کال د ثور په ۲۷ د حکومت ډول بدل کړ، او یو ښه دیپلومات ډاکتر نجیب یې د ۱۳۶۷کال دثور په ۱۴ نیټه د خپل ګوند عمومي منشي اود ملک جمهور ریس وټاکه کارمل يې چې دوی په ټانګونو سپور راوستي ؤ له واکه لیرې کړ.لومړي کاروانونه یې له جلال آباد څخه روسیی ته روان شول . ورسره د ټول افغانستان څخه د روسانو لښکرې په داسې حال کې د روسيی په لوري په تیښته روانې وې چې مجاهدینو پرې هر ځای حملې کولې،او ددوی لومړۍ ډله د همدې۱۳۶۷ کال د ثور په ۲۸ نیټه د آمو له سینده پورې وته.


د د سیدآباد ولسوالی د سیسۍ څخه د روسانو وتل:
د وردګو په ولایت کې هم روسانو د سیدآباد ولسوالۍ د تنګي د دوراهي د سیسۍ د غوندۍ د پاسه یو لوی غنډ چې د غزني د فرقې سره یې تړاو درلود پروت ؤ همدا شان د میدان د سره پله د آبدرې په سیمه او میدانښار کې هم دوی عسکر درلودل ،ددې عسکرو دنده داوه ترڅو د روسانو کاروانونه د کابل څخه غزني ته ورسوي ، نو کله چې روسان وتل ، د وتلو لپاره یې د وردګو د لارې په ځای د غزني ګردیز لاره غوره کړه ، ځکه دا لاره دوی ته وتلو لپاره ډیره خطرناکه وه ، نو په سیدآباد کې میشت روسان د ۱۳۶۷کال د ثور په۱۸ نیټه د سیسۍ له غنډ څخه ووتل دوی لومړی غزني او بیا له هغه ځایه ګردیز او د لوګر په لاره کابل ته ورسیدل ،د روسانو د وتلو د مخه د سیدآباد پرته نورې ټولې ولسوالۍ د مجاهدینو په واک کې وې دسیدآباد ولسوالۍ کې هم یواځې د نمونې لپاره ځینې عسکر پراته ؤ نور سیاسي کار یې نه دورلود .
د۱۹۸۹کال د فبروري په ۱۵ چې د۱۳۶۷ کال د دلو له ۲۶ سره سمون لري د روسانو وروستی ۴۰ لښکر د جنرال بوریس ګروموف په مشری له آمو پورې وت او نوموړی د روسیې وروستۍ عسکر ؤ.
د سیدآباد ولسوالۍ فتحه:
د روسانو د وتلو سره د ولسوالۍ عسکر وارخطا شول د نجیب حکومت هم مجبور شو په ۱۳۶۷ کال د ثور په ۱۹ نیټه د هلیکوپترو په واسطه عسکر له سیدآباد څخه وباسي او مجاهدین د لومړي ځل لپاره ور دننه شول او دا ولسوالي فتح شوه ، د عسکروله وتلو سره سم خلکو په ولسوالئ حمله وکړه ټول وسایل او اسلحي یې چور کړې ، په دې سره له میدانښار پرته نور دولتي مرکز په وردګ ولایت کې پاته نشو.
په میدانښار برید او د میدانښار فتحه:
دسید آباد له فتحې وروسته د وردګو په ولایت کې یواځې میدانښار د مجاهدینو له ولکې بهر پاته شو ،د چک ، سیدآباد ، نرخ ، او مرکز د حزب اسلامي مجاهدینو تصمیم ونیو چي په میدانښار به حمله کوي ، همغه ؤ چې د د۱۳۶۷ کال سرطان دمیاشتې په ۵ نیټه تر یوې جګړې وروسته د ورځې په منځ کې مجاهدین میدانښار ته ننوتل، او دولتي عسکر کابل ته په شا شول ،په دې سره د لومړي ځل لپاره میدانښار فتح شو اومجاهدینو په سلګونه میله سپکه او درنه وسله ولجه کړه ، خو یوه ورځ وروسته دولتي لویې قوې ،د کابل څخه حمله وکړه او تر یوې جګړې وروسته یې میدانښاربیرته ونیو، خو مجاهدینو پرې پرله پسې حملې پرې کولې تردې چې د نجیب حکومت د میدان سیمه ګیلم جم ملیشو ته د پیسو په مقابل کې په اجاره ورکړه او د میدان د مرکز سیمه تر دوراني پورې ټوله ملیشو ترخپل واک لاندې واوسته ، دسیمې ټول کلي او کورونه یې چور او روان کړل،چې د نجیب د حکومت تر پایه داسیمه ددوی په ولکه کي پاته وه .
کاپي ( د وردګو ولایت د دوولسیزو یادښتونه ) له کتاب څخه
لیکوال محمد شفیق صادق

۱۳۹۸ بهمن ۲۳, چهارشنبه

به بهانه عزاداری های اهل تشیع .. مالیدن گل ،غلطیدن در خاک و پاشیدن خاک بر سر و جان


به  بهانه  عزاداری های اهل تشیع ..                     نوشته : طارق افغان
مالیدن گل ،غلطیدن در خاک و پاشیدن خاک بر سر و جان
تاریخچه عزاداری ها :

به گزارش خبرگزاری تسنیم از شهرکرد، یکی از سنت‌های نیک که در واقع از شعائر اسلامی است، سوگواری برای خاندان عصمت و طهارت(ع) خصوصا سالار شهیدان امام حسین(ع) و یاران با وفایش می‌باشد. مردم به کمک مجالس عزاداری می‌توانند با این خاندان ارتباط برقرار کرده و از آن فروغ‌های فروزان بهره‌مند گردند. بنابراین یکی از مهم‌ترین برکاتی که جامعه تشیع از آن برخوردار است این مجالس با عظمت است که قادر است دل‌ها را به حق، حقیقت و ایمان و باورهای دینی متصل نماید.   نخستین مراسم عزاداری علنی و همگانی توام با تعطیل نمودن دکاکین و بستن بازارها و رها نمودن دیگر فعالیت‌ها در روز عاشورای سالار شهیدان از زمان" احمد معزالدوله دیلمی "در نیمه قرن چهارم هجری متداول گردید. بعدها" ملاحسین کاشفی" در اوایل قرن دهم هجری، کتاب "مقتل گونه روضة الشهدا" را نوشت که عده‌ای بر سر منبر رفته این کتاب را برای مستمعین می‌خواندند تا با شنیدن مضامین آن متأثر شده و نوحه سرایی کنند. در عصر صفویه که تشیع مذهب رسمی ایران اعلام گردید عزاداری شکل جدی‌تری به خود گرفت و شعرا به جای مداحی برای افراد در خصوص کربلا و عاشورا شعر سرودند و برای افزایش هیجان مردم نواختن طبل و کوبیدن سنج برای پیوستن مردم به صفوف عزاداری رایج شد. https://www.tasnimnews.com/fa/news/  

اینکه عزاداری های اهل تشیع قبل از  صده چهارم هجری رواج نبوده و حتی تا قرن دهم هجری نیز به شکل کنونی رایج نه بود ازین به وضوح اشکار است که این کار نه سنت پیامبر است ونه اهل بیت بلکه اشخاص دیگری این کار را رایج نموده .
ایا مالیدن گل ولای پاشیدن خاک بر صورت   جواز دارد ؟
علماء اهل تشیع در ین باره چینین فتوا داده :
حکم گِل مالیدن و پابرهنه شدن در عزاداری
به گزارش خبرگزاری اهل بیت(ع) ـ ابنا ـ آیت الله العظمی شبیری زنجانی از مراجع معظم تقلید شیعیان در پاسخ به استفتائی حکم "گِل مالیدن و پابرهنه شدن در عزاداری" را بیان کردند.
متن استفتاء و پاسخ معظم له به شرح ذیل است:
سوال:  بعضی از عزاداران روز عاشورا لباس خود را گِلی می کنند و کفش از پا در می آورند. این اعمال چه حکمی دارد؟
پاسخ:  مانعی ندارد بلکه از مصادیق تعظیم شعائر و مستحب است.
اینکه روحانی مذکور به اساس کدام دلیل شرعی این عمل را جایز و مستحب خوانده استدلال نه کرده ولی اکثر ازین روحانیون به این حدیث شریف استدلال دارند که در کتب اهل سنت نقل شده


  ایام عزاداری ها ،گل وخاک را بر سر وتن می پاشد ویا گل را بر سر خود میزنند .ازین کار به حدیث پیامبر اسلام (ص) استناد میکند که میفرماید
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ عَمَّارِ بْنِ أَبِی عَمَّارٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ: " رَأَیْتُ النَّبِیَّ صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ، فِی الْمَنَامِ بِنِصْفِ النَّهَارِ أَشْعَثَ أَغْبَرَ مَعَهُ قَارُورَةٌ فِیهَا دَمٌ یَلْتَقِطُهُ أَوْ یَتَتَبَّعُ فِیهَا شَیْئًا قَالَ: قُلْتُ: یَا رَسُولَ اللهِ مَا هَذَا؟ قَالَ: دَمُ الْحُسَیْنِ وَأَصْحَابِهِ لَمْ أَزَلْ أَتَتَبَّعُهُ مُنْذُ الْیَوْمَ " قَالَ عَمَّارٌ: " فَحَفِظْنَا ذَلِکَ الْیَوْمَ فَوَجَدْنَاهُ قُتِلَ ذَلِکَ الْیَوْمَ.
از ابن عباس (رض) روایت است که : من حضرت رسول  الله (ص)  را در نیمه روز در خواب دیدم در حالى که سر و صورت او سرشار از غبار و گرد و خاک بود و در دستش شیشه بو که خون را جمع می کرد و یا می پالید .، عرض کردم:  یا رسول الله  این  چیست؟ فرمودند: این خون حسین و یاران اوست که از زمین جمع کرده ام، عمار میگوید  من آن روز را در نظر گرفتم درست همان روز بود که سید الشهداء علیه السّلام به شهادت رسیده بودند. مسند أحمد بن حنبل ج4 ص 59، ح2165 ط مؤسسة الرسالة
در ارتباط به این حدیث میخواهم به چند نکته  ایشاره کنم
۱- شکی نیست که حدیث مذکور در یکی از کتب معتبر احادیث اهل سنت روایت شده که سند و راویان آن توسط علماء علم حدیث و علم رجال تایید شده .
۲-حدیث مذکور از یک حالت  حزن و غمگینی پیامبر اسلام (ص) بعد ازوفات آن حضرت حکایت مکند که یکي از اصحاب وی در خواب دیده است نه از حالت حیاتش .
۳- شهادت امام حسین و یارانش از نظر اهل سنت یکی از فاجعه های است که تاریخ اسلام ثبت نموده ،و ظلم است که در حق نواسه پیامبر اسلام (ص) و اهل بیت ان حضرت صورت گرفته که قابل پزیرش نیست ..اینکه کی کسانی عامل این قتل و جنایت شدند وچي کسانی با انحضرت غدر و خیانت کردند تاریخ اسلام آن را ثبت نموده که از افتاب اشکار است ، این جنایت توسط عده محدودی صورت گرفته که بعضی ها در قتل شان شامل وبعضی ها در خیانت به آن حضرت  ملوث جنایت شده اند ..و در مجموع اهل سنت ازاینکه دستان شان  ازین جنایت پاک است زبانهای شان نیز پاک نگاه  و حفظ میکنند ..
 در رابطه به حدیث فوق گفته میتوانیم که :
۱-    خداوند عزوجل  در آیت کریمه فرموده ( الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت لکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام دینا ) این آیت دلیل تکمیل شریعت و دین اسلام در حیات ان حضرت میباشد ، و من بعد دین اسلام چیزی برای زیاده کردن و کاهش ندارد ،  رسول اکرم (ص)   دین را در زمان حیاتش  مکمل برای مان رسانیده  . چیزی  برای  اکمال نه مانده  تا آنرا  بعد از وفاتش توسط خوابها بفرستد .اگر چنین  عقیده نداشته باشیم در حقیقت اِیمان مان به آیت فوق کامل نیست .
۲-مسلمانان مکلف به عملی نمودن  اعمال است که در حیات پیامبر اسلام (ص)  توسط وحی به رسول الله (ص) ابلاغ  شده و آنحضرت (ص) به مسلمانان ابلاغ نموده  و بعد از وفاتش کسی حق اضافه نمودن و کم کردن  شریعت وترک کردن    به آن را ندارد .
۳- به عقیده اهل سنت  والجماعت  خوابها  ، روئیاها ،سحر وجادو  ، غیب گویی،الهام  و چیزی دیگری ازین قبیل .. هیچگاهي نه مصدر شریعت شده میتواند ونه هم عمل کردن به چنین اعمال و اقوال به مسلمانان لازم میشود اگر این خوابها و الهام ( جز پیامبر در حیاتش)  توسط هرکسی دیگر ویا هر شخصی باشد.
۴-  حالت که در حکایت حدیث تذکر شده با عمل حقیقی پیامبر اسلام در زمان حیاتش تطابق ندارد چون ، پیامبر اسلام (ص) در حیاتش با مصیبت های بزرگتر روبه رو شده بود ، چون وفات خدیجه ، شهات حمزه ، شهادت جعفر ۰رضی الله عنهم)  وفات اولاد هایش .. ولی هیچ گاهی نه خود را در خاک غلطانیده و نه هم خاک بر سر پاشیده ونه هم غوغای و هیاهوی برپا کرده و نه هم  زیاد تر از سه روز عزاداری نموده ..ونه هم کسی را به این کار هدایت ،تشویق ویا ترغيب نموده   ، چون در حیات (۲۳) ساله نبوتش چنین کاری نه کرده ، بعد از وفاتش حکایت های  شبیه به این حکایت حکم تشریعی ویا عملی برای مسلمانان ندارد و قابل تعمیل نیست .
۵-دین اسلام دین فطرت است چیزی که به فطرت بشر سازگار باشد ان را هدایت فرموده و چیزی که مخالف فطرت بشر باشد از ان منع فرموده ،در تمام احادیث صحیح پیامبر اسلام (ص) که واقعا حدیث صحیح باشد ، افتراء ، کذب و دروغ نباشد چیزی نمی یابید که به فطرت انسانیت در تضاد باشد ..اینکه خاک مالیدن به سر وجسد ، غلطیدن در خاک و گل ، خود زدن به زنجیر و شمشیر ..خلاف فطرت بشر است ، و در زمان حیات پیامبر اسلام (ص) هیچ گاهی چنین کاری هدایت نه فرموده ، بعد از حیاتش نیز قابل عملی نمودن وقابل قبول نیست .
نکته مهم برای اهل تشیع :

برای من این سخن قابل تأمل است که چرا اهل تشیع با این حدیث عمل میکند ؟در حالیکه راوی این حدیث( ابن عباس ) (رض)  از جمله صحابه کرام است که متأسفانه اهل تشیع ان را (کافر و مرتد )میخواند (نعوذ بالله)؟  اینکه عمل کردن به روایت یک کافر و مرتد در هیچ دین قابل پزیرفتن نیست چرا اهل تشیع به چنین احادیث عمل میکند  ویا اینکه اهل تشیع درین باره هم از تقیه کار گرفته برای عوام کافر و برای روحانیون مسلمان هستند ..